İmanın Şartları 5 Mi 6 Mı? Bir Duygusal Hesaplaşma
1. O An: Bir Soru ve Büyük Bir Hedef
Kayseri’nin soğuk akşamlarından birinde, sıcak çayın buharı, elimi yakarken zihnimde bir soru yankılandı. Her zaman merak ettiğim bir şeydi: İmanın şartları 5 mi 6 mı? Küçüklüğümden beri bu soru, benim için hem bir anlam taşıdı hem de bir kafa karışıklığı…
O akşam, evde yalnızdım. Kendime en sevdiğim çayı demlemiştim ve mutfakta geçirdiğim yalnız zamanlar hep bana düşündürtmüştür. Çayımı yudumlarken, annemin yıllardır dile getirdiği bir öğüdü hatırladım: “İman, sadece bir kabul değil, gönlünle inanmaktır.” Ama ya gerçekte neydi? İmanın şartları 5 miydi yoksa 6 mıydı?
Düşüncelerim birden dağıldı. Genellikle kesin yanıtlar arardım, ama o gece içimde beliren soru işareti bana daha farklı bir şey hissettirdi: Bir insanın inancı, sadece öğretilen sayılarla mı şekillenir?
2. Bir Sohbet, Bir Sorgulama
O gün, işyerinde arkadaşım Cengiz’le kahve içiyordum. Cengiz, Kayseri’nin taşrasından bir köyde büyümüş, yıllardır hayatı sorgulamayan, sakin bir insandı. Ancak o gün bana bir şey söyledi, beynimdeki o sessiz yankıları uyandıracak kadar derindi: “İman 5 mi 6, ne fark eder ki?”
Kafamda bir anda binlerce soru belirdi. İman, gerçekten sayılarla mı ölçülüyordu? Cengiz’in dedikleri, bir tür hayal kırıklığı gibi geldi. Bir insanın imanını bir kalemde çizip, şartlarla sınırlayamazdık ki. Ama içimde, belki de kafamın içinde bir yerlerde, her zaman öğretilen doğru olanı kabul etme isteği vardı. Fakat başka bir his, sanki bana her şeyin daha derin olduğunu söylüyordu.
Cengiz’in gözlerinde gördüğüm rahatlık beni düşündürttü. O kadar açık bir şekilde, her şeyin sadece kalpten inançla, Allah’a olan sadakatle şekillendiğini söylüyordu ki… O an fark ettim ki, belki ben hep cevapları dışarıda aramıştım. İman, gerçekten sayılarla ölçülemezdi.
3. Yolda Yalnız Kalmak ve Yeni Bir Anlayış
O gün, Cengiz’le yaptığımız sohbetin ardından, bir süre yalnız kalmak istedim. Şehirde kısa bir yürüyüşe çıktım. Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, aklımda hala “5 mi 6?” sorusu vardı, ama o an o soru beni eski gibi hissettirmiyordu. Hızla geçip giden arabaların, gün batımının renkleri arasında, belki de benim yapmam gereken şey, imanı sadece bir kavram olarak değil, bir yaşam tarzı olarak düşünmekti.
Bir köşede, yaşlı bir kadının torunuyla gülüp oynadığını gördüm. Torun, caddeyi geçerken bir an bile olsa gözlüğünü kaybetmişti. Kadıncağız, torununun gözlüğünü bulmaya çalışırken gözlerindeki sabır ve sevgi, bana bir şey söyledi. İman, her an insanın hayatına dokunur; bazen çok basit bir şeyle başlar. İman, sıklıkla zorlayıcı bir inanç yerine, günlük yaşamın içinde bir rahatlama, bir sevgi, bir tutku olmalıydı.
Benim için, bu “5 mi 6?” sorusu bir yana, inancın anlamı çok farklıydı. O an, imanı sadece “şartlar” içinde düşünmenin yanlış olduğunu fark ettim. İman, bir yaşam biçimi; onu nasıl yaşadığın, nasıl hissediyorsun, nasıl sevgini dağıtıyorsun… İşte bunlar önemliydi.
4. Sonuç: İçsel Hesaplaşma ve Kabul
Yavaş yavaş, evime dönerken içimde büyük bir huzur vardı. Evet, İmanın şartları 5 mi 6 mı sorusu hala kafamda dönüyordu, ama artık fark ediyordum ki, bu sorunun cevabı ne kadar basitse de, asıl cevabı duygusal bir yolda bulacaktım. İman, kendimi tanımak, hatalarımı kabul etmek ve doğru yolda ilerlemekle ilgili bir yolculuktu.
Evime vardım, çayımı tekrar demledim ve pencereyi açarak dışarıdaki manzaraya bakarken bir yandan bu yazıyı yazmaya başladım. İmanın şartları 5 mi 6 mı? Bu soru belki de her zaman var olacak, ama benim için artık bu sayılar önemli değil. Önemli olan, kalbin ne kadar saf, niyetin ne kadar samimi ve yolun ne kadar açık olduğuydu.
İman, bir sayıya indirgenemeyecek kadar derin ve zarif bir şeydi. Ve ben, her an kendimi bu inançla buluyordum.