Kayseri’de Bir Akşam ve İçimde Birikmiş Sorular
Kayseri’nin akşamları garip bir sessizliğe bürünüyor. Gün boyu rüzgârla sürüklenen toz, güneş çekilince sanki yerini düşüncelere bırakıyor. O gün de öyle bir gündü. İşten erken çıkmıştım, cebimde yarım kalmış bir gün, aklımda bitmemiş cümleler vardı. Eve yürürken kulaklığımda eski bir çalma listesi dönüyordu ama hiçbir şarkı içimdeki boşluğu doldurmuyordu.
Son zamanlarda en çok aklımı kurcalayan şey basit bir soruydu: Coco 2 var mı?
Bunu ilk kez internette rastgele gezinirken görmüştüm. Bir başlık, bir yorum, bir umut kırıntısı… O an gülümsedim. Çünkü bazı filmler bitmemiş gibi hissettirir ya, Coco tam olarak öyle bir filmdi benim için. Sanki kapanan bir hikâye değil de, yarım bırakılmış bir mektuptu.
Evde Sessizlik ve Eski Anılar
Eve girdiğimde annem mutfaktaydı. Tencereden yükselen koku, çocukluğumun güvenli tarafını hatırlattı. Ama ben o gün o güvene tam olarak dönemiyordum. Odamın kapısını kapatıp yatağa uzandım. Tavanı izlerken zihnimde tek bir cümle dönüp duruyordu: Coco 2 var mı?
Bir devam filmi arayışından çok daha fazlasıydı bu aslında. Sanki hayatımda eksik kalan bir şeyi tamamlamaya çalışıyordum. O filmdeki renkler, müzikler, ölüler diyarı… Hepsi bana çok tanıdık bir duyguyu hatırlatıyordu: kaybettiklerimizle konuşamamak.
Dedemi kaybettiğimiz günü düşündüm. Kimse yüksek sesle ağlamamıştı ama evin içi sanki sessizce yıkılmıştı. O günden sonra bazı şeyler hep yarım kaldı. Belki de bu yüzden Coco 2 var mı? sorusu bana sadece bir film sorusu gibi gelmiyordu.
Sinema Salonu ve İçimdeki Boşluk
Birkaç gün sonra arkadaşlarımla sinemaya gitmiştik. Film bitince herkes dağıldı ama ben koltuğumda biraz daha kaldım. Salonun ışıkları açılmıştı, temizlik görevlisi sıraların arasından geçiyordu. O an içimde garip bir şey oldu; sanki bir film değil de hayatın kendisi bitmişti.
O gün yine aynı soru aklıma düştü: Coco 2 var mı?
Yanımdaki arkadaşım gülerek “Daha yeni izledin, ne devamı?” dedi. Ama anlatamadım. Çünkü benim aradığım şey bir devam filmi değildi. Ben, yarım kalan duyguların devam etmesini istiyordum.
İnternette Arayış
Gece eve döndüğümde telefonu elime aldım. Uzun uzun aradım. “Coco 2 var mı?”, “devam filmi çıkacak mı?”, “yeni Pixar filmi planı”… Sayfalarca şey okudum.
Bir yerde resmi bir açıklama olmadığını yazıyordu. Ama internetin en garip yanı şu: bir cümle bile insanın umudunu canlı tutmaya yetiyor. “Belki ileride olabilir” tarzı bir yorum gördüm. O an içimde küçük bir kıvılcım yandı.
Yatağa uzandım, telefon elimdeydi. Ekran yüzümü aydınlatıyordu. İçimde hem bir hayal kırıklığı hem de tuhaf bir umut vardı. Coco 2 var mı? sorusu artık sadece bir merak değil, içimde büyüyen bir bekleyiş olmuştu.
Müziklerin İçinde Kaybolmak
Ertesi gün yürürken kulaklığımı taktım. Film müzikleri açtım. O an sanki Kayseri’nin gri sokakları bir anda renk değiştirdi. İçimde bir sahne canlandı; köprüler, ışıklar, müzikle dolu bir dünya…
Gözlerimin önüne filmdeki o unutulmaz sahneler geldi. Aile, hatıralar, geçmişle konuşma fikri… Ve yine aynı düşünce: Coco 2 var mı?
Kendi kendime güldüm. İnsan bazen bir filmden devam beklemez, aslında kendi hayatından devam bekler. Belki de ben, içimde yarım kalan bazı konuşmaların devamını istiyordum.
Kayseri’nin Soğuk Rüzgârı
Akşamları Kayseri’nin rüzgârı sert olur. O rüzgâr yüzüme vururken, sanki geçmişimle aramda bir kapı açılıyordu. Ellerim cebimde yürürken, dedemle yaptığım kısa sohbetleri hatırladım. Çok uzun konuşmazdık ama onun bakışı yeterdi.
İşte o an yine düşündüm: Coco 2 var mı?
Çünkü filmdeki gibi, belki de insanlar gitse bile bağ kopmuyordur. Belki de hikâyeler bitmiyordur, sadece başka bir yere geçiyordur.
Yarım Kalan Duyguların Peşinde
İlgili Yazımız: Opel kaportası sağlam mı ?
Bir akşam odada otururken defterimi açtım. Uzun zamandır yazmıyordum. Kalemi elime aldığımda elim biraz titredi. İlk cümleyi yazamadım. Sonra kendiliğinden dökülmeye başladı kelimeler.
“Bazı şeyler bitmiyor. Sadece sessizleşiyor.”
O an Coco 2 var mı? sorusu yine aklıma geldi ama bu kez farklıydı. Sanki cevap önemli değildi. Önemli olan o sorunun bende uyandırdığı duyguydu.
Film, bana kaybettiklerimle ilgili bir şey öğretmişti: unutmak zorunda değilsin.
Bir Arkadaş Sohbeti
Bir gün arkadaşlarla çay içiyorduk. Konu filmlere geldi. Herkes yeni çıkan yapımlardan bahsediyordu. Ben biraz sessizdim.
Bir anda konuya girdim:
“Coco 2 var mı diye hiç düşündünüz mü?”
Hepsi bana baktı. Biri güldü, biri omuz silkti. Ama içimde bir şey kırılmadı. Çünkü artık biliyordum, bu soru sadece bir devam filmi isteği değildi.
O masada aslında şunu fark ettim: herkes başka bir şeyin devamını bekliyor. Bir ilişki, bir konuşma, bir dönem, bir hayat…
Gece ve İç Sesim
Gece olduğunda şehir sessizleşti. Yatağımda dönerken iç sesim daha net geliyordu. Coco 2 var mı? sorusu artık bir cümle olmaktan çıkmıştı, bir duyguya dönüşmüştü.
Gözlerimi kapattım. Filmden sahneler karıştı zihnimde. Renkler, müzikler, yüzler… Ve kendi hayatım.
O an fark ettim ki, bazı hikâyelerin devamı film olarak gelmez. İnsan kendi içinde yazmaya başlar devamını.
Kendi Devamımı Yazmak
Ertesi gün yine yürüdüm. Aynı sokaklar, aynı rüzgâr. Ama içimde küçük bir değişim vardı. Artık Coco 2 var mı? sorusunu daha farklı taşıyordum.
Belki de cevap “yok”tu. Ama bu yokluk bile bir anlam taşıyordu. Çünkü yokluk, bazen insanı kendi hikâyesine döndürür.
Defterime yeni bir sayfa açtım. Bu kez yazarken zorlanmadım.
“Bazı filmler bitmez, sadece biz içinde yaşamaya devam ederiz.”
Hoze olarak her zaman en iyi içeriği sunmak için çalışıyoruz. “Coco 2 var mı” konusunda daha fazlası için takipte kalın!
Hatıraların Işığında
Bir gün annem eski fotoğrafları karıştırıyordu. Yanına oturdum. Sararmış fotoğraflar arasında dedemin gençliğini gördüm. O an boğazım düğümlendi.
İçimde yine aynı soru yankılandı: Coco 2 var mı?
Ama bu kez cevap aramıyordum. Sadece o sorunun beni götürdüğü yeri hissediyordum.
Annem fotoğrafa bakıp gülümsedi. “Zaman geçiyor ama hatıralar kalıyor” dedi.
O cümle içimde bir yere oturdu.
Sonra Gelen Sessizlik
Günler geçtikçe o soru daha az aklıma gelmeye başladı. Ama tamamen kaybolmadı. Coco 2 var mı? artık bir merak değil, bir hatırlatmaydı.
Hayatın bazı yerlerinde eksik kalan şeylerin aslında bizi biz yaptığı gerçeğini hatırlatıyordu.
Kayseri’nin sokaklarında yürürken artık daha farklı bakıyordum etrafa. Her ışık, her ses, her rüzgâr bir şey anlatıyordu.
Ve ben dinlemeyi öğreniyordum.